Interpretacja wiersza Wieczór autorski
Proponowany niżej podział tekstu interpretacyjnego ma charakter porządkujący i wskazujący na strukturę wypowiedzi. Oczywiste jest, że
w pracy interpretacyjnej taki układ nie wchodzi w rachubę.
Wstęp do interpretacji wiersza Wieczór autorski
Refleksja autotematyczna w poezji ma bardzo długą tradycję, która sięga antyku. Kluczowy tekst to oczywiście utwór Horacego Exegi
monumentum (Wybudowałem pomnik).
Dla Wisławy Szymborskiej jest to również ważny temat, o czym świadczą inne teksty, takie bodaj jak Radość pisania.
Do tej parady dumnych poetów dołączyła Wisława Szymborska swoim wierszem Radość pisania.
Argumentacja do tezy interpretacyjnej do wiersza Radość pisania
Poezja - chce powiedzieć Szymborska - posiada moc sprawczą. Poeta kreuje swój świat, który jednak jego samego zadziwia i szykuje mu
niespodzianki - wyrażają to liczne pytania zawarte już w pierwszej strofie.
Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las?
Czy z napisanej wody pić,
która jej pyszczek odbije jak kalka?
Dlaczego łeb podnosi, czy coś słyszy?
1
Poeta-kreator przygląda się swojemu dziełu, które wprawia go w zdumienie, a jego zachowanie łączy w sobie reakcje Boga ukazane w Księdze Rodzaju
z reakcjami dziecka, które tak często pyta: dlaczego... .
Istotną rolę pełnią w cytowanym fragmencie epitety: napisany las, napisana woda, spowodowane słowem "las" gałęzie. Wszak ów świat taki właśnie
jest - ukształtowany w słowie i przez słowo, zrobiony w oparciu o świat realny - wszak nóżki sarny przypominają nóżki realne:
Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta
spod moich palców uchem strzyże.
Również strzyżenie uszami jest takie jak w świecie realnym.
W kolejnym fragmencie pierwszej strofy pojawia się opis miejsca granicznego między przestrzenią kreacji i przestrzenią świata realnego -
jest to kartka papieru.
Cisza - ten wyraz też szeleści po papierze
i rozgarnia
spowodowane słowem "las" gałęzie.
Szymborska buduje sytuację przejścia: cisza jest zapewne stanem, który towarzyszy jej podczas aktu kreacji, istnieje w jej świecie rzeczywistym,
ale też cisza to słowo, które działa zarazem w wykreowanej przestrzeni, tam się również uobecnia w nieco paradoksalny sposób, bo rozgarnia gałęzie, a więc
właściwie coś staje naprzeciwko niej.
1 Wisława Szymborska, Radość pisania, [w:] tejże, Sto pociech, Warszawa 1967. Wszystkie cytaty w tym opracowaniu pochodzą z tego utworu.