Ta karta nie jest biografią autora. To praktyczny przewodnik interpretacyjny: co najpierw zauważyć, jak nie poprzestać na streszczeniu i jak wykorzystać poetę w wypracowaniu.
1. Wskaż konkretny element tekstu: obraz, powtórzenie, metaforę, kontrast, ton albo kompozycję.
2. Nazwij jego funkcję: nie „występuje metafora”, lecz „metafora pokazuje, że…”.
3. Połącz obserwację z kodem autora: klasycyzm, ironia, etyka, Pan Cogito.
4. Dopiero wtedy dopisz kontekst. Kontekst ma wyjaśniać tekst, a nie zastępować analizę.