Rozbicie klasy na role zamienia analizę w żywą debatę. Każda grupa dostaje postać i broni jej racji:
| Perspektywa | Kluczowe pytanie |
|---|---|
| Edyp | Czy jestem winny, skoro działałem nieświadomie? Czy dochodzenie prawdy było moim obowiązkiem, czy zgubą? |
| Jokasta | Czy lepiej żyć w niewiedzy? „Żyj na oślep" — czy to mądrość, czy tchórzostwo? |
| Tejrezjasz | Ślepy widzi więcej niż widzący — co to mówi o prawdzie i o władzy, która jej nie chce? |
| Chór | Co upadek króla oznacza dla wspólnoty? Gdzie kończy się los, a zaczyna wina jednostki? |
| psycholog | Ile w Edypie mechanizmu wyparcia i ucieczki przed prawdą o sobie? |
| prawnik | Czy zabójstwo w afekcie i nieświadome kazirodztwo podlegają winie? Jak brzmiałby wyrok dziś? |
Widz wie to, czego bohater nie wie — i każde słowo Edypa obraca się przeciw niemu. Warto wynotować z uczniami przykłady:
Dyskusja: na czym polega tragizm Edypa — na tym, co zrobił, czy na tym, że nie mógł postąpić inaczej? To wejście w spór fatum a wolna wola.
Klasowy proces: oskarżyciel, obrona, świadkowie (Jokasta, Pasterz), sędzia-chór. Uczniowie muszą operować tekstem, nie wrażeniem. Finał to głosowanie i uzasadnienie wyroku — a potem refleksja: czy da się skazać kogoś za czyn, którego nie mógł uniknąć? Most do współczesności: odpowiedzialność, wina, samopoznanie.