Śmierć - interpretacja
Taka już jest kultura europejska, że najczęściej patrzy na miłość przez pryzmat śmierci. Miłość szczęśliwa przestaje być pociągająca.
Szczęście - staje się nudne. Znamy to już od czasów średniowiecza (Dzieje Tristana i Izoldy).
Julian Tuwim skonstruował liryczny obraz miłości i zaskoczenia śmiercią, zbliżania się szczęścia i ingerencji siły, na którą człowiek nie
ma wpływu.
Dość często zdarza się w poezji, że to, co zostaje ujęte w nawias, nabiera pierwszorzędnego znaczenia. I tak też dzieje się w wierszu
Śmierć. Podmiot liryczny, przyjmujący rolę narratora lirycznego, opowiadającego historię dwójki zakochanych i wprowadzającego do tekstu wypowiedzi
Narzeczonej - eksponuje we wtrąceniach swoje współczucie.
Przyniósł jej kwiaty o jesieni,
(Mój Boże...)
Tuberozy przyniósł jej śmiertelne.
I byli w miłość zapatrzeni,
(Mój Boże...)
W jakieś wielkie szczęście niepodzielne.
Mówiła: Zostań, zostań ze mną,
(Mój Boże...)
Będę twoją w tę noc, mój jedyny!
Będziemy sami nocą ciemną,
(Mój Boże...)
Będą dzisiaj nasze zaślubiny...
1
Zamknę drzwi, nie będzie słychać,
(Mój Boże...)
Że tu jest mój miły Narzeczony...
A gdy poszła drzwi zamykać,
(Mój Boże!!!)
Ktoś je mocno szarpnął z drugiej strony.
Wiersz kończy się dramatycznie. Ingerencja z zewnątrz nie jest kwestią zwykłego niebezpieczeństwa, w jakim znaleźli się zakochani.
Tę siłę zewnętrzną stanowi śmierć.
1 Julian Tuwim, Śmierć, [w:] tegoż, Sokrates tańczący, Warszawa 1920. Wszystkie cytaty w tym opracowaniu pochodzą z tego utworu.
←Powrót na stronę JULIAN TUWIM