Wiersze Tuwima - interpretacje
Julian Tuwim — poeta codzienności i słowa
Julian Tuwim (1894–1953) urodził się w Łodzi, zmarł w Zakopanem. Był jednym z założycieli grupy Skamander — poetów, którzy po 1918 roku chcieli pisać o zwykłym życiu, ulicy i współczesnym człowieku, a nie o narodowych powinnościach. Z tomów dwudziestolecia warto znać Czyhanie na Boga (1918), Sokratesa tańczącego (1920), Słowa we krwi (1926), Rzecz czarnoleską (1929), Biblię cygańską (1933) i Treść gorejącą (1936). Wojnę przeżył na emigracji, gdzie pisał poemat Kwiaty polskie; do kraju wrócił w 1946 roku. Wiele osób zna go przede wszystkim z wierszy dla dzieci.
Co wyróżnia jego wiersze
Wczesny Tuwim jest witalistą: cieszy się życiem, miastem, tłumem, wprowadza do poezji język potoczny i postacie, które wcześniej do niej nie trafiały. Z czasem przybywa w nim niepokoju i satyry — ostro pisze o mieszczańskiej obłudzie i polityce. Przez całe życie zajmuje go samo słowo: brzmienie, pochodzenie, siła. Dlatego w wierszach Tuwima warto patrzeć nie tylko na to, co mówią, ale na to, jak dobrane są słowa.
Tuwim na maturze
W wykazie lektur Tuwim jest wśród poetów, z których twórczości wybiera się wiersze do zadań, bez wskazanego tytułu. Przydaje się przy tematach o mieście i nowoczesności, o roli poety i sporze z krytyką, o codzienności jako temacie poezji. W wypracowaniu dobrze zestawić go z romantycznym wzorcem poety-wieszcza, z którego Skamandryci świadomie zrezygnowali.
Julian Tuwim na polskimatura.pl