Chrystusie Juliana Tuwima — interpretacja

Chrystusie... Juliana Tuwima - szkic interpretacyjny

Trzeba przyznać, że kiedy poeci zaczynają tworzyć wiersze o tematyce religijnej, to albo powstają teksty banalne, w zasadzie przypominające nieco infantylną modlitwę do Bozi, albo też pojawiają się utwory niezwykłe, nasycone emocjonalnie, ale też zawierające niebagatelny zasób refleksji o problemie skądinąd trudnym, bo abstrakcyjnym.
Poezja polska postawiła poprzeczkę wysoko. Wiersz Bogurodzica - przy całej swej prostocie - zyskuje silny wydźwięk emocjonalny i jest na swój sposób lirycznym przypomnieniem najistotniejszych prawd religijnych i egzystencjalnych. Oczywiste pragnienia ludzkie - wyrażone w formie modlitewnej prośby - skierowane do Boga, ale przez pośredników, ujęte zostały w maksymalnie zwięzły i przekonujący sposób.
Ta sama epoka ma również w dorobku Lament świętokrzyski (Posłuchajcie, bracia miła...) - utwór jeszcze bardziej zaskakujący artystycznie i ze wszech miar nietuzinkowy.
I tak można by pójść tropem tematyki religijnej przez każdą epokę i w każdej znajdziemy coś intrygującego w tym zakresie tematycznym. Już sam wybór postaci kluczowych w religii jest zastanawiający. Poeci średniowiecza ulubili sobie Matkę Boską, twórcy renesansowi, barokowi i również romantyczni - zwracają się zazwyczaj do Boga. Dwudziestolecie przynosi w tym zakresie istotną odmianę - obok apostrof do Boga (jak w wierszu Jerzego Lieberta Jeździec, z tomu Gusła, 1930), pojawił się utwór Chrystus miasta - autorstwa Juliana Tuwima właśnie, no i oczywiście wiersz Chrystusie... (Czyhanie na Boga, 1918).
Julian Tuwim w wierszu Chrystusie... przedstawia w modlitewnej konwencji relację między człowiekiem a Chrystusem. Czyni to w sposób bardzo emocjonalny. Efektem tych przeżyć jest przemiana wewnętrzna podmiotu lirycznego.
Pogłębiony smutek (określony przez czasownik rozsmucić, będący neologizmem), płacz i żałoba prowadzą do przemiany podmiotu lirycznego

Jeszcze się kiedyś rozsmucę,
Jeszcze do Ciebie powrócę,
Chrystusie...

Jeszcze tak strasznie zapłaczę,
Że przez łzy Ciebie zobaczę,
Chrystusie...

I taką wielką żałobą
Będę się żalił przed Tobą,
Chrystusię…

Że duch mój przed Tobą klęknie
I wtedy - serce mi pęknie,
Chrystusie...¹

CChrystusietekst utworu→

1 Julian Tuwim, Chrystusie…, [w:] tegoż, Czyhanie na Boga, Warszawa 1918. Wszystkie cytaty w tym opracowaniu pochodzą z tego utworu.

←Powrót na stronę JULIAN TUWIM

Julian Tuwim, Chrystusie... — interpretacja

Chrystusie... Juliana Tuwima - szkic interpretacyjny

Chcesz lepiej zrozumieć ten materiał?

Czytaj dalej w tym dziale