Miejsce publicystyki Mickiewicza w całokształcie jego twórczości
Współpraca wybitnego literata z czasopismem nie była w epoce romantyzmu czymś wyjątkowym. Zjawisko tego rodzaju pojawiło się tak naprawdę już w XVIII wieku, by w wieku następnym stać się już faktem dość powszechnym i by zarazem wpłynąć niezwykle korzystnie na jakość czasopiśmiennictwa.Mickiewicz związał się z prasą w roku 1832, kiedy to Eustachy Januszkiewicz (księgarz, wydawca, publicysta, a zarazem uczestnik powstania listopadowego) i Bogdan Jański rozpoeczęli wydawanie "Pielgrzyma Polskiego". Pismo ukazywało się od listopada 1832 roku w Paryżu, a Mickiewicz był jego współredaktorem.
Już wtedy ujawniły się w tekstach publicystycznych Mickiewicza te cechy jego poglądów i zarazem stylu, które określą później profil myślowy i stylistyczny "Trybuny Ludów".
Myślenie Mickiewicza zmierzało do wydobycia prawd elementarnych i do dychotomicznych podziałów na dobro
i zło, sprawiedliwych i występnych, podziałów jasnych dla każdego człowieka i uniemożliwiających pomyłkę
wyboru.1
- A. Witkowska, Mickiewicz. Słowo i czyn, Warszawa 1986, s. 128. ↩