Stefan Chwin (ur. 1949) to gdański pisarz i eseista, którego twórczość krąży wokół pamięci, miejsca i tożsamości. Jego najsłynniejsza powieść „Hanemann" (1995) to jedna z najważniejszych książek o powojennych losach Gdańska.
Tytułowy Hanemann to niemiecki lekarz, który po 1945 roku zostaje w mieście opuszczonym przez dawnych mieszkańców i zasiedlanym przez Polaków. Powieść opowiada o świecie, który przeminął, o rzeczach pozostałych po dawnych właścicielach i o trudnym współistnieniu pamięci niemieckiej i polskiej. To proza o przemijaniu, utracie i oswajaniu obcego miejsca.
„Hanemann" to świetny kontekst do tematów o pamięci, tożsamości miejsca, wojnie i jej konsekwencjach oraz o tym, jak historia wpływa na pojedyncze ludzkie losy.