Księga Psalmów

Interpretacja Księgi Psalmów

Księga Dawida (Księga Psalmów) - Dawid był królem wybranym przez Boga. Ostatecznie pokonał Filistynów, powiększył terytorium Izraela, a za stolicę obrał sobie Jerozolimę. Dawid, będący poetą i muzykiem, jest według tradycji żydowskiej autorem 73 psalmów.
Psalm to utwór o charakterze religijnym wykonywany początkowo przy akompaniamencie instrumentów strunowych. Wśród psalmów wyróżnić można: hymny pochwalne i dziękczynne, lamentacje zbiorowe i indywidualne (zawierające zazwyczaj prośbę błagalną), psalmy królewskie, dydaktyczne, mądrościowe i prorockie.

←Powrót na stronę BIBLIA

📖 Opracowanie maturalne

Merytoryczne uzupełnienie

Księga Psalmów — opracowanie maturalne

Charakter księgi

Księga Psalmów to zbiór 150 utworów lirycznych, jeden z najważniejszych tekstów Starego Testamentu. Powstawały na przestrzeni stuleci (XI–III w. p.n.e.); tradycja przypisuje znaczną część autorstwa królowi Dawidowi (X w. p.n.e.). Psalmy stanowią rdzeń liturgii zarówno judaizmu, jak i chrześcijaństwa.

Typologia psalmów

Hymniczne — wychwalające Boga (np. Ps 8, 19, 104).
Błagalne — prośba o pomoc w nieszczęściu (np. Ps 22, 51).
Dziękczynne — wyraz wdzięczności (np. Ps 30, 100).
Mądrościowe — refleksje nad sensem życia (np. Ps 1, 49, 73).
Królewskie i mesjańskie — o królu i Mesjaszu (np. Ps 2, 110).
Pokutne — wyznanie grzechu i prośba o przebaczenie (np. Ps 51 — Miserere).

Cechy języka i poetyki

Paralelizm członów — najbardziej charakterystyczna cecha: następne wersety powtarzają, rozwijają lub kontrastują myśl poprzedniego. Np. "Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie" — drugi człon dopełnia pierwszy.

Liryczna bezpośredniość — psalmista mówi do Boga osobiście, w drugiej osobie. Wyraża cały zakres ludzkich emocji: zachwyt, lęk, rozpacz, nadzieję, gniew.

Antropomorfizm — Bóg ukazywany jako wojownik, pasterz, król, sędzia, ojciec.

Symbolika obrazowa — góra (świętość), woda (życie/zagrożenie), pasterz (opieka), skała (oparcie), światło (Bóg).

Psalm 23 — "Pan jest moim pasterzem"

Najsłynniejszy psalm, archetyp psalmu ufności. Bóg ukazany jest jako pasterz, który prowadzi swoje owce na "zielone pastwiska" i "do wód, gdzie mogą odpocząć". Bohater liryczny wyznaje pełne zaufanie: "Choćbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną". Końcowy obraz to uczta, na której Bóg "stół zastawia" — symbol nieba.

Polskie przekłady

Jan Kochanowski — Psałterz Dawidów (1579) — najwybitniejszy polski parafrastyczny przekład psalmów, fundament polskiej poezji religijnej. Kochanowski nadał psalmom formę humanistyczną i renesansową — różne strofy, regularne metrum, dystans i powaga.

Czesław Miłosz — Księga Psalmów (1979) — przekład z hebrajskiego oryginału, podkreślający archaiczną, surową siłę tekstu.

Wpływ na kulturę

Literacki — psalmiczna stylizacja w poezji Kochanowskiego, Sępa Szarzyńskiego, Mickiewicza (Księgi pielgrzymstwa), Norwida, Kasprowicza (Hymny), Miłosza, Twardowskiego, Karpowicza.

Muzyczny — psalmy stały się podstawą oratoriów, mszy, pieśni religijnych (Bach, Händel, Mozart, Penderecki).

Językowy — wiele zwrotów weszło do języka potocznego ("dolina łez", "wybawić od zła", "pieśń nad pieśniami").

Wykorzystanie na maturze

Psalmy są kontekstem do tematów o: wierze, ufności, modlitwie, relacji człowiek-Bóg, pochwale stworzenia, lamentacji, sensie cierpienia. Szczególnie warto je przywoływać przy omawianiu Kochanowskiego (Treny, Pieśni), Sępa Szarzyńskiego, Mickiewicza, Karpińskiego, Kasprowicza, Miłosza.