Interpretacja porównawcza to zadanie z poziomu rozszerzonego, w którym trzeba zestawić dwa wiersze i wyprowadzić z tego wniosek. Tu gotowe rozbiory takich par.
W starej formule matury (2015) interpretacja porównawcza była jednym z tematów wypracowania na poziomie rozszerzonym. Zanim zaplanujesz lekcje pod egzamin, sprawdź w aktualnym informatorze CKE, w jakiej postaci takie zadanie występuje dziś. Sama umiejętność porównywania przydaje się jednak zawsze: w każdym wypracowaniu z odwołaniem do dwóch utworów i na maturze ustnej, gdzie trzeba przywołać kontekst.
Uczniowie najczęściej porównują teksty „po kolei”: najpierw omawiają pierwszy, potem drugi, a na końcu dopisują zdanie o podobieństwach. To nie jest porównanie, tylko dwie osobne interpretacje. Prawdziwe porównanie zaczyna się od pytania, co oba teksty łączy — temat, motyw, sytuacja liryczna — i dopiero na tym tle widać różnice, z których wyrasta teza.
Dobrze działa tabela w trzech kolumnach: co wspólne, co inne w pierwszym tekście, co inne w drugim. Wniosek ma odpowiadać na pytanie, dlaczego dwaj autorzy, pisząc o tym samym, doszli do różnych miejsc. Para Twardowski i Herbert z tej strony pokazuje to krok po kroku: wstęp, teza i rozwinięcie. Więcej par — od Petrarki i Mickiewicza po Leśmiana i Staffa — jest w dziale maturalnym.