Interpretacje obrazów Botticellego
Sandro Botticelli — piękno jako droga do Boga
Sandro Botticelli (ok. 1445–1510) był florenckim malarzem związanym z dworem Medyceuszy. W ich kręgu żywa była filozofia neoplatońska, według której piękno widzialne prowadzi duszę ku pięknu idealnemu, a w końcu ku Bogu. Stąd w jego obrazach antyczne boginie mają twarze pełne powagi i zamyślenia, jak święte z obrazów religijnych.
Najważniejsze dzieła
Najsłynniejsze są dwa obrazy mitologiczne, dziś w Galerii Uffizi we Florencji: Wiosna (ok. 1480) i Narodziny Wenus (ok. 1485). Botticelli malował też freski w Kaplicy Sykstyńskiej i wiele obrazów religijnych, zwłaszcza Madonn. W ostatnich latach życia, pod wpływem kazań dominikanina Savonaroli, jego malarstwo stało się surowsze i bardziej religijne.
Botticelli i renesans w literaturze
To dobry kontekst do tematów o odrodzeniu antyku, o ideale piękna i harmonii, o miłości jako sile, która uszlachetnia. Obrazy Botticellego można zestawiać z poezją renesansu — z Petrarką i z pieśniami Kochanowskiego, w których antyczna mitologia i chrześcijańska wiara też żyją obok siebie.
Botticelli na polskimatura.pl
Powrót do epokiRenesans
