Interpretacja obrazu Mona Lisa
Mona Lisa antropocentryczną malarską refleksją o człowieku i naturze
Każde dzieło sztuki jest w jakiejś mierze wyrazem antropocentrycznej wizji artysty.
Na obrazie Mona Lisa, w centrum usytuowana została piękna kobieta - wzór renesansowego piękna. Jest ona przedstawiona w taki sposób, że odbiorca skupia się tylko na jej sylwetce i , nie dostrzega drugiego planu, w którym widać intrygujący, tajemniczy krajobraz. Krajobraz ten jest pełen drobnych szczegółów, które można dostrzec po głębszej analizie obrazu. Widzimy tam liczne skały, góry, doliny, drogi, mosty, zbiorniki wodne i wydawać by się mogło - zachód słońca. Nie możemy jednak w pełni podziwiać piękna tego krajobrazu, gdyż swoim urokiem zakrywa go postać Mony Lisy. Siedzi ona z gracją na tarasie z oczyma zwróconymi ku odbiorcy. Ma na twarzy nonszalancki uśmieszek, przez co jest intrygująca i skupia na sobie spojrzenia. Jest w absolutnym centrum uwagi odbiorcy. Dominuje nad krajobrazem tak, jakby nim władała. Ale z drugiej strony można się pokusić o stwierdzenie, że na swój sposób pejzaż jest odbiciem cech postaci: zakryty mgiełką tajemniczości, pociągający, kierujący myśli ku temu, co nieodgadnione.
Dlatego właśnie można powiedzieć, że Mona Lisa jest antropocentryczną malarską refleksją o człowieku i naturze. Antropocentryzm jest poglądem filozoficzno-religijnym, według którego człowiek stanowi centrum i cel wszechświata. Element tego nurtu można dostrzec na obrazie Leonarda da Vinci. Mona Lisa jako człowiek dominuje nad krajobrazem znajdującym się za jej plecami. Siedzi dumna niczym władca. Patrząc z wysokości balkonu czuje, że wszystkie elementy przyrody są jej poddane i uległe, są tylko tłem, które towarzyszy wielkości i pięknu człowieka.