Pięć aktów po kolei: duch na murach, udawane szaleństwo, pułapka teatralna, śmierć Poloniusza, obłęd Ofelii, cmentarz i pojedynek, w którym giną wszyscy.
Lektura obowiązkowa tylko na poziomie rozszerzonym
Streszczenie w trzech zdaniach. Duch zmarłego króla mówi Hamletowi, że został otruty przez własnego brata Klaudiusza, który zaraz potem objął tron i poślubił wdowę, matkę Hamleta — i żąda zemsty. Hamlet udaje obłąkanego, żeby zyskać czas i pewność: każe wędrownym aktorom odegrać scenę morderstwa dokładnie takiego, jakie opisał duch, i po reakcji Klaudiusza wie już, że tamten jest winny. Zwleka jednak dalej, przez pomyłkę zabija Poloniusza, zostaje wysłany do Anglii na śmierć, wraca, a wszystko rozstrzyga się w pojedynku z Laertesem: giną królowa, Klaudiusz, Laertes i sam Hamlet, a do pustego zamku wkracza norweski Fortynbras.
W Elsynorze każdy kogoś obserwuje: król księcia, Poloniusz własne dzieci, przyjaciele przyjaciela. To dwór podsłuchów — i stąd bierze się cała intryga.
Hamlet — książę, student z Wittenbergi, wraca na pogrzeb ojca i zastaje wesele matki. Klaudiusz — stryj, morderca i nowy król. Gertruda — matka Hamleta; wyszła za Klaudiusza niespełna miesiąc po pogrzebie. Duch — zmarły król, żąda zemsty, ale zabrania krzywdzić matkę.
Poloniusz — szambelan, gaduła i intrygant, ginie podsłuchując zza kotary. Ofelia — jego córka, kochana przez Hamleta, popada w obłęd i tonie. Laertes — jej brat, wraca z Francji po zemstę i daje się użyć Klaudiuszowi.
Horacy — jedyny prawdziwy przyjaciel; przeżywa i ma opowiedzieć, jak było. Rozenkranc i Gildenstern — koledzy ze studiów, dają się wynająć do szpiegowania. Fortynbras — królewicz norweski; prowadzi wojsko, maszeruje przez Danię na wojnę z Polską i wraca z wyprawy. Człowiek czynu, przeciwieństwo Hamleta.
Na murach Elsynoru wartownicy widzą ducha zmarłego króla. Horacy zawiadamia Hamleta, który już wcześniej nie mógł znieść, że matka wyszła za stryja niespełna miesiąc po pogrzebie.
Duch mówi mu prawdę: Klaudiusz wlał mu do ucha truciznę w ogrodzie. Żąda pomsty, ale zastrzega, żeby matki nie tykać — niech osądzi ją własne sumienie. Hamlet przysięga i zapowiada przyjaciołom, że od tej pory będzie udawał szaleńca.
Dwór szuka przyczyny zmiany w księciu. Poloniusz twierdzi, że to nieszczęśliwa miłość do Ofelii, i zapowiada królowi, że to sprawdzi. Klaudiusz sprowadza Rozenkranca i Gildensterna, żeby wyciągnęli z przyjaciela prawdę; Hamlet szybko orientuje się, po co przyjechali.
Do zamku przybywają wędrowni aktorzy. Hamlet prosi ich o sztukę i dopisuje kilkanaście wersów. Sam sobie wyrzuca, że aktor potrafi płakać nad zmyśloną Hekabe, a on nie umie pomścić prawdziwego ojca.
Najsłynniejszy monolog dramatu nie dotyczy zemsty, tylko tego, czy warto żyć, skoro życie jest pasmem krzywd — i dlaczego mimo wszystko ludzie znoszą je dalej. Odpowiedź brzmi: bo boją się tego, co po śmierci.
Zaraz potem dochodzi do sceny, którą Poloniusz z królem przygotowali: Ofelia oddaje Hamletowi dawne podarunki, a obaj podsłuchują zza kotary. Hamlet odprawia ją brutalnie, każąc jej iść do klasztoru. Czy domyśla się podsłuchu — tekst nie rozstrzyga; niektóre inscenizacje grają to tak, inne inaczej.
Aktorzy odgrywają otrucie króla w ogrodzie. Klaudiusz zrywa się i wychodzi. Hamlet ma dowód. Chwilę później zastaje stryja na modlitwie i mógłby go zabić — nie robi tego, bo zabity w modlitwie trafiłby do nieba. To jego najsłynniejsze odwleczenie.
W komnacie matki Hamlet wygarnia jej wszystko. Słyszy ruch za kotarą, uderza mieczem, pewien, że to król — zabija Poloniusza. Dopiero teraz zaczyna się lawina: to zabójstwo daje Klaudiuszowi pretekst, a Laertesowi powód.
Klaudiusz wysyła Hamleta do Anglii z listem nakazującym stracenie go na miejscu. W drodze do portu Hamlet mija wojska Fortynbrasa, które idą bić się z Polską o skrawek ziemi niewart zachodu. Widok dwudziestu tysięcy ludzi ruszających na śmierć dla kaprysu wywołuje jego ostatni wielki monolog: wszystko dokoła wyrzuca mu opieszałość, skoro tamci ryzykują życie dla niczego, a on zwleka, mając prawdziwy powód. Ofelia, po śmierci ojca i odtrąceniu przez ukochanego, popada w obłęd, mówi wierszem, rozdaje zioła i tonie w strumieniu. Laertes wraca z Francji z gotowym gniewem; Klaudiusz kieruje ten gniew na Hamleta i podsuwa plan pojedynku.
Hamlet tymczasem wraca — po drodze podmienił list, przez co śmierć spotyka Rozenkranca i Gildensterna.
Grabarze żartują przy kopaniu grobu. Hamlet bierze do ręki czaszkę Jorika, błazna, którego znał jako dziecko, i mówi o tym, że wszystko kończy się tak samo — cesarz i błazen jednakowo. Potem widzi kondukt: to pogrzeb Ofelii. Nad grobem dochodzi do szarpaniny z Laertesem.
Klaudiusz przygotował dwa zabezpieczenia: rapier Laertesa jest zatruty, a w pucharze czeka trucizna. Idzie wszystko nie tak. Gertruda pije z pucharu przeznaczonego dla syna i umiera. W walce rapiery zostają zamienione — ranni są obaj. Konający Laertes wyznaje prawdę, Hamlet zabija Klaudiusza i sam umiera, prosząc Horacego, żeby opowiedział, jak było. Do zamku wkracza Fortynbras i obejmuje tron.
Dwa e-booki, które przydadzą się na tym etapie nauki