Horacy

Horacy — poeta złotego środka

Kwintus Horacjusz Flakkus (65–8 p.n.e.) urodził się w Wenuzji w południowej Italii jako syn wyzwoleńca, czyli byłego niewolnika. Ojciec zadbał o jego wykształcenie w Rzymie i w Atenach. Po zamachu na Cezara walczył po stronie Brutusa i przegrał pod Filippi. Potem trafił do kręgu Mecenasa, przyjaciela i doradcy Oktawiana Augusta, który podarował mu majątek w górach Sabinum. Napisał Pieśni (ody), Epody, Satyry i Listy — wśród nich List do Pizonów, nazywany Sztuką poetycką.

Co wyróżnia jego wiersze

Horacy uczy, jak żyć mądrze w świecie, który przemija. Zaleca umiar i złoty środek (aurea mediocritas), spokój wobec losu, cieszenie się chwilą (carpe diem) i skromnym szczęściem zamiast pogoni za bogactwem i sławą. Ta filozofia czerpie zarówno z epikureizmu, jak i ze stoicyzmu. W ódzie nazywanej po polsku Wybudowałem pomnik poeta mówi, że dzięki twórczości nie umrze cały (non omnis moriar) — to jeden z najczęściej podejmowanych motywów w literaturze europejskiej.

Horacy na maturze

W wykazie lektur Horacy jest wśród poetów, z których twórczości wybiera się wiersze do zadań. Wraca w tematach o przemijaniu, szczęściu, roli poezji i nieśmiertelności artysty; dobrze zestawia się go z Kochanowskim, Sarbiewskim i poetami współczesnymi, którzy prowadzą z nim dialog. Ody Horacego czyta się po polsku w przekładach, a każdy przekład jest osobnym utworem — przy cytowaniu trzeba podać tłumacza.

Horacy na polskimatura.pl

• Wybudowałem pomnik — interpretacja
• Do Mecenasa — interpretacja
• Sarbiewski — „chrześcijański Horacy”