Maciej Kazimierz Sarbiewski

Maciej Kazimierz Sarbiewski — „chrześcijański Horacy”

Maciej Kazimierz Sarbiewski (1595–1640) urodził się w Sarbiewie na Mazowszu, zmarł w Warszawie. Był jezuitą, profesorem Akademii Wileńskiej i kaznodzieją króla Władysława IV. Pisał po łacinie i dzięki temu zdobył sławę w całej Europie: w Rzymie papież Urban VIII uwieńczył go wieńcem laurowym, a antwerpskie wydanie jego Liryk z 1632 roku ozdobiła strona tytułowa zaprojektowana przez Rubensa. Był też teoretykiem literatury — w traktacie De acuto et arguto opisał barokowy koncept.

Co wyróżnia jego wiersze

Sarbiewski świadomie naśladuje Horacego: przejmuje jego formy, strofy i motywy, ale wypełnia je treścią chrześcijańską. Pochwała spokojnego życia, natury i umiaru prowadzi u niego do Boga, a przemijanie świata — do tęsknoty za wiecznością. Stąd przydomek „chrześcijański Horacy”. Pisze też o sprawach ojczyzny i o krajobrazie, który znał z dzieciństwa, jak w ódzie Do Narwi.

Sarbiewski na maturze

Sarbiewski należy do „poetów baroku” z wykazu lektur, a przydaje się zwłaszcza tam, gdzie pojawia się Horacy — jako przykład, jak antyczny wzór żyje w kolejnej epoce. Przy cytowaniu trzeba pamiętać, że uczeń czyta Sarbiewskiego w przekładzie z łaciny, więc przy cytacie podaje się tłumacza.

Maciej Kazimierz Sarbiewski na polskimatura.pl

• Sylwetka Sarbiewskiego — fakty i wydarzenia
• Sarbiewski jako teoretyk literatury
• Horacy — sylwetka i interpretacje