Julian Przyboś (1901–1970) urodził się w chłopskiej rodzinie w Gwoźnicy na Podkarpaciu, studiował polonistykę w Krakowie i przez lata pracował jako nauczyciel. W latach dwudziestych związał się z Tadeuszem Peiperem i pismem „Zwrotnica” i został najważniejszym poetą Awangardy Krakowskiej. Debiutował tomem Śruby (1925).
Awangarda chciała poezji na miarę nowoczesności: miasta, techniki, pracy i tłumu. Przyboś pisał wiersze skondensowane, zbudowane z metafor, które zderzają odległe obrazy; zdanie jest u niego gęste, a każde słowo ma pracować. Hasło „minimum słów, maksimum treści” brzmi jak opis jego warsztatu. Z czasem do tematów cywilizacyjnych doszedł krajobraz, wieś i przeżycie przyrody, ale ujęte tym samym ostrym, konstrukcyjnym spojrzeniem.
Przybosia nie ma w wykazie lektur jako osobnego poety. Jest jednak najlepszym przykładem awangardy w polskiej poezji — dobrym kontrastem dla Skamandrytów, którzy pisali prościej i bliżej mowy potocznej. Jego wiersze są chronione prawem autorskim, więc cytujemy krótko.
Powrót do epokiDwudziestolecie międzywojenne
Matura pisemna · poziom podstawowy
Poziom podstawowy
Cały arkusz w jednej książce: „Język polski w użyciu”, test historycznoliteracki i wypracowanie. Procedury, ćwiczenia z kluczem i przykłady ocenionych prac.
Cena premierowa do 31 października 2026, godz. 18.00; potem 79 zł.
Motywy, sceny i argumenty z pięciu powieści
Wypowiedź argumentacyjna krok po kroku
Czytanie i interpretacja wiersza
Nie masz karty ani BLIK-a? E-book kupisz też zwykłym przelewem — napisz na admin@polskimatura.pl, a odeślę dane do przelewu.