Interpretacje utworów Baudelaire'a
Charles Baudelaire — poeta nowoczesnego miasta
Charles Baudelaire (1821–1867) był paryżaninem, dandysem i krytykiem sztuki. Jedyny tom jego wierszy, Kwiaty zła (1857), zakończył się procesem o obrazę moralności publicznej: poeta zapłacił grzywnę, a sześć utworów musiało zniknąć z książki. Przełożył też na francuski opowiadania Edgara Allana Poego. Zmarł w biedzie, po latach choroby.
Co wyróżnia jego wiersze
Baudelaire wprowadził do poezji to, co wcześniej uchodziło za niepoetyckie: brzydotę, rozkład, wielkie miasto, nudę i znużenie istnieniem, które nazywał spleenem. Szukał piękna także w tym, co odpycha — stąd Padlina, w której rozkładające się ciało zwierzęcia staje się okazją do rozmowy o miłości i śmierci. W sonecie Correspondances sformułował myśl o tajemnych związkach między zmysłami i światami, którą podjęli potem symboliści.
Po co go czytać
Baudelaire'a nie ma w wykazie lektur, ale bez niego trudno zrozumieć Młodą Polskę. Dekadentyzm, poczucie schyłku, estetyka brzydoty i symbolizm przyszły do polskiej poezji przez Paryż — wyraźnie słychać je u Przerwy-Tetmajera. Przy cytowaniu trzeba pamiętać, że czytamy przekład i podajemy tłumacza.
Charles Baudelaire na polskimatura.pl