Monachomachia Ignacego Krasickiego

Metryka

Monachomachia, czyli wojna mnichów ukazała się w 1778 roku, bez nazwiska autora, choć wszyscy szybko się domyślili, kto ją napisał. Ignacy Krasicki był wtedy biskupem warmińskim — i to biskup wyśmiał zakonników. Poemat liczy sześć pieśni pisanych oktawą, czyli strofą ośmiowersową. Na zarzuty, że obraził duchowieństwo, Krasicki odpowiedział w 1780 roku Antymonachomachią, która pozornie odwołuje krytykę, a w rzeczywistości ją wzmacnia.

Na czym polega żart

Poemat heroikomiczny opowiada o sprawach błahych językiem eposu bohaterskiego. U Krasickiego mnisi z dwóch zakonów, żyjący w jednym mieście w lenistwie i dostatku, wszczynają spór. Ma on być rozstrzygnięty uczoną dysputą, ale nikt nie potrafi dyskutować — i spór kończy się bijatyką. Wszystko opisane jest jak wielka bitwa: z inwokacją, radą wodzów i bohaterskimi pojedynkami. Zgoda przychodzi na końcu nie dzięki argumentom, lecz przy wspólnym pucharze.

Co wyśmiewa Krasicki

Lenistwo i nieuctwo. Zakonnicy, którzy powinni być strażnikami wiedzy, nie umieją z niej korzystać, a książki zbierają kurz. To zarzut typowy dla oświecenia, które ceniło rozum i pożyteczną pracę.

Pozór powagi. Im poważniej narrator opowiada, tym śmieszniejsza staje się sprawa. Komizm bierze się z rozdźwięku między stylem a treścią.

Monachomachia na maturze

Poematu nie ma w wykazie lektur — z Krasickiego obowiązują satyra (wybrana) i Hymn do miłości ojczyzny. Monachomachia pomoże jednak w temacie jawnym nr 18 o wadach ludzkich w krzywym zwierciadle satyry i w rozmowie o tym, czym różni się satyra od parodii.

Monachomachia na polskimatura.pl

• Ignacy Krasicki — sylwetka
• Świat zepsuty — interpretacja satyry
• Krasicki — satyry: opracowanie lektury
• Zadanie jawne CKE do satyry Krasickiego