Krzysztof Kamil Baczyński (1921–1944) to najwybitniejszy poeta pokolenia Kolumbów — młodych ludzi, których dojrzewanie przypadło na lata wojny i okupacji. Żołnierz Armii Krajowej, zginął w powstaniu warszawskim w wieku 23 lat. Jego poezja łączy katastroficzną wizję świata z liryczną, niemal romantyczną wrażliwością.
Baczyński pisał o tragizmie pokolenia skazanego na wojnę zamiast młodości — o miłości w cieniu śmierci, o moralnym dylemacie człowieka zmuszonego do zabijania. „Elegia o chłopcu polskim" to przejmujący lament matki nad synem posłanym na wojnę. „Pokolenie" maluje obraz młodych, którym odebrano normalne życie. „Biała magia" i „Niebo złote ci otworzę" to z kolei subtelna liryka miłosna.
Baczyński to kluczowy poeta do tematów o wojnie, pokoleniu Kolumbów, tragizmie i moralności w czasach próby. Często zestawiany z romantykami (dziedzictwo Słowackiego) i z poezją Różewicza.