Interpretacja utworów Goethego
Johann Wolfgang Goethe — klasyk, od którego zaczął się romantyzm
Johann Wolfgang Goethe (1749–1832) był poetą, powieściopisarzem, dramaturgiem, przyrodnikiem i ministrem na dworze w Weimarze. W młodości należał do ruchu „Burzy i naporu” (Sturm und Drang), który stawiał uczucie i geniusz ponad regułami. Później, razem z Fryderykiem Schillerem, tworzył weimarski klasycyzm. W 1829 roku odwiedził go w Weimarze Adam Mickiewicz.
Dwa dzieła, które trzeba znać
Cierpienia młodego Wertera (1774) — powieść w listach o młodym człowieku, który kocha Lottę, zaręczoną z innym, i w końcu odbiera sobie życie. Książka wywołała w Europie modę na wertheryzm: strój, wrażliwość, a nawet naśladowanie gestu bohatera. W polskim romantyzmie wraca wprost — Gustaw z IV części Dziadów nazywa takie lektury „książkami zbójeckimi”.
Faust (część pierwsza 1808, druga 1832) — dramat o uczonym, który zawiera zakład z Mefistofelesem, bo wiedza nie dała mu szczęścia. To jedna z najważniejszych opowieści o granicach ludzkiego poznania i pragnienia.
Po co go czytać
Goethego nie ma w wykazie lektur, ale jest jednym z najczęściej przywoływanych kontekstów do romantyzmu: nieszczęśliwa miłość, bohater wyobcowany, pakt z siłami zła. Czytamy go w przekładzie, więc przy cytacie podajemy tłumacza.
Johann Wolfgang Goethe na polskimatura.pl