Albert Camus — filozofia absurdu i buntu
Albert Camus (1913–1960) urodził się w Algierii, wtedy francuskiej, zginął w wypadku samochodowym we Francji. W czasie okupacji działał w ruchu oporu i redagował konspiracyjne pismo „Combat”. W 1957 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla. Najważniejsze książki to Obcy (1942), esej Mit Syzyfa (1942), Dżuma (1947), esej Człowiek zbuntowany (1951) i Upadek (1956).
Absurd i bunt
Dla Camusa świat nie ma z góry danego sensu — to jest absurd. Człowiek może wobec niego zrezygnować albo się zbuntować: działać uczciwie i solidarnie, choć nikt nie gwarantuje zwycięstwa. Mit Syzyfa kończy się zdaniem, że Syzyfa trzeba sobie wyobrażać szczęśliwym. W Dżumie ta postawa ma twarz doktora Rieux, który leczy, bo to jego obowiązek, a nie dlatego, że wierzy w ostateczne pokonanie zarazy.
Camus na maturze
W wykazie lektur na poziomie podstawowym jest Dżuma w całości. Epidemię w algierskim Oranie czyta się jako parabolę — opowieść o każdym złu, które ogarnia zbiorowość, także o wojnie i totalitaryzmie. Powieść wraca w zadaniach o postawach wobec zła, o solidarności i odpowiedzialności, o sensie działania. Dobrze zestawić ją z Innym światem Herlinga-Grudzińskiego i ze Zdążyć przed Panem Bogiem Krall.
Albert Camus na polskimatura.pl