Interpretacja wierszy Ewy Lipskiej
Ewa Lipska — ironia wobec kruchości człowieka
Ewa Lipska (ur. 1945) urodziła się w Krakowie i jest z tym miastem związana przez całe życie. Studiowała malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, a debiutowała tomem Wiersze w 1967 roku. Należy do najważniejszych głosów polskiej poezji ostatniego półwiecza; jej książki są tłumaczone na wiele języków.
Co wyróżnia jej wiersze
Lipska pisze zwięźle, z dystansem i ironią. Często sięga po język, który nie kojarzy się z poezją — słownictwo medycyny, techniki, urzędu, komputera — i robi z niego metaforę ludzkiego losu. Wraca do tych samych spraw: kruchości człowieka, śmierci, pamięci, historii, która wkracza w prywatne życie. W Może będzie lepiej zwykła sytuacja — powrót do dawnego mieszkania — staje się pytaniem o to, czy da się wrócić do przeszłości.
Po co ją czytać
Lipskiej nie ma w wykazie lektur, ale jej wiersze świetnie nadają się do ćwiczeń z interpretacji na nieznanym tekście: są krótkie, gęste i wymagają uważnego określenia podmiotu oraz sytuacji lirycznej. Wiersze są chronione prawem autorskim, więc cytujemy krótko.
Ewa Lipska na polskimatura.pl