Typowy zakres: Barok · Oświecenie. Niżej znajdziesz zagadnienia i lektury dla każdej epoki (poziom podstawowy), przykładowy sprawdzian na 60 minut oraz plan powtórki.
Zdajesz poprawkę po klasie drugiej technikum? Jest e-book ułożony pod technikum: dwie ścieżki zakresu, plan dzień po dniu, sześć sprawdzianów z modelami i dwa egzaminy próbne w dwóch wariantach. Zobacz e-book →
Egzamin poprawkowy z języka polskiego składa się z części pisemnej i części ustnej. Przeprowadza się go w ostatnim tygodniu wakacji — dokładny termin wyznacza dyrektor szkoły i znajdziesz go w informacji ze szkoły. Zakres materiału oraz wymagania przygotowuje Twój nauczyciel polskiego.
Dla każdej epoki: lektury obowiązkowe z podstawy programowej, kluczowe pojęcia i umiejętności, które sprawdza egzamin. Do każdej epoki masz też pełne opracowanie na naszej stronie.
Tak może wyglądać część pisemna egzaminu po klasie drugiej technikum. Zadania obejmują cały zakres — rozwiąż je na kartce, pilnując czasu, a potem sprawdź odpowiedzi w opracowaniach epok i lektur.
W ocenie wypowiedzi liczą się: teza, rzeczowe odwołania do utworów, kompozycja i poprawność języka — tak jak w wypracowaniu maturalnym, tylko w krótszej formie.
Teza. Literatura od dawna pełni funkcję zwierciadła, w którym człowiek może dostrzec własne wady — nie po to, by go ranić, lecz by go poprawić. Pokazują to „Skąpiec” Moliera i satyry Ignacego Krasickiego.
Rozwinięcie. Molier w „Skąpcu” ośmiesza chciwość. Harpagon, dla którego pieniądz jest ważniejszy niż dzieci, budzi śmiech (rozmowa ze szkatułką, chorobliwa podejrzliwość), ale i przestrogę: skąpstwo niszczy rodzinę i odczłowiecza. Komedia demaskuje wadę, obnażając jej absurd.
Krasicki w satyrach (np. „Pijaństwo”, „Żona modna”) piętnuje wady narodowe — nałóg, bezmyślną modę, rozrzutność. Posługuje się ironią i wyrazistym przykładem: bohater sam sobie przeczy, co obnaża jego słabość. Zgodnie z zasadą „uczyć bawiąc” śmiech ma prowadzić do poprawy.
Wniosek. Oba utwory dowodzą, że literatura potrafi leczyć śmiechem: nazywając wadę i czyniąc ją śmieszną, skłania czytelnika do refleksji nad sobą. Krytyka nie jest tu celem samym w sobie — służy naprawie człowieka i społeczeństwa.