Obrazy Chełmońskiego
- interpretacje
Józef Chełmoński — malarz polskiej wsi
Józef Chełmoński (1849–1914) urodził się w Boczkach pod Łowiczem. Uczył się w Warszawie u Wojciecha Gersona, potem w Monachium, a w latach 1875–1887 mieszkał w Paryżu, gdzie jego obrazy z polskimi końmi, jarmarkami i zaprzęgami cieszyły się dużym powodzeniem. Po powrocie do kraju osiadł w Kuklówce na Mazowszu i tam spędził resztę życia.
Co malował
Najpierw dynamiczne sceny z końmi i ludźmi w ruchu — jak Czwórka (1881) pędząca prosto na widza. Z czasem coraz częściej sam pejzaż: łąki, mokradła, ptaki, zmierzch nad polami, na przykład Kuropatwy na śniegu (1891) czy Bociany (1900). W Babim lecie (1875) dziewczyna w chłopskim stroju leży na łące z nitką pajęczyny w dłoni, obok czuwa pies, a w głębi pasterze pilnują bydła — to obraz jesieni pełen spokoju i ulotności.
Chełmoński i literatura
Jego realizm jest czuły, nie surowy: pokazuje wieś zwyczajną, ale piękną. Dobrze pasuje do tematów o naturze, o wsi i o krajobrazie jako małej ojczyźnie — można go zestawić z opisami przyrody w Chłopach Reymonta.
Pozytywizm na polskimatura.pl