Sylwetka Soni Marmieładowej
1. Sonia trzymająca w objęciach umierającego ojca - jest skromna i pokorna, umie wybaczyć (s. 157).
2. Jej głęboka wiara (s. 257)
3. Jej przyjaźń z Lizawietą.
Kim jest Sonia
Sonia jest córką Marmieładowa, urzędnika, który przepija wszystko, co zarobi. Żeby macocha, Katarzyna Iwanowna, i jej małe dzieci nie umarły z głodu, Sonia zaczyna zarabiać na ulicy. Robi to nie z wyboru, lecz z poświęcenia — i za to samo społeczeństwo, które ją do tego zmusiło, odsuwa ją od siebie.
Grzesznica czy święta
Tytułowe pytanie nie ma prostej odpowiedzi i właśnie dlatego dobrze nadaje się do rozmowy. W oczach świata Sonia jest upadła. W oczach Dostojewskiego jest najczystszą postacią powieści: nie osądza, nie żąda niczego dla siebie, umie kochać i przebaczać. Postać przypomina ewangeliczną jawnogrzesznicę, której wiele przebaczono, bo wiele umiłowała.
Trzy sceny, które trzeba znać
Czytanie o Łazarzu. Raskolnikow prosi Sonię, by przeczytała mu z Ewangelii historię wskrzeszenia Łazarza. Opowieść o człowieku, który wraca z grobu do życia, zapowiada to, co może się stać z samym Raskolnikowem.
Wyznanie. Właśnie Soni Raskolnikow pierwszej wyznaje zbrodnię. Ona nie odwraca się od niego — choć zabił także Lizawietę, jej przyjaciółkę — ale każe mu iść na rozstaje, pokłonić się ziemi i przyznać do winy.
Syberia. Sonia jedzie za skazanym na katorgę. W epilogu jej cierpliwa obecność sprawia, że Raskolnikow zaczyna się zmieniać — to początek jego „zmartwychwstania”.
Sonia na maturze
Postać przyda się w zadaniach jawnych o Zbrodni i karze: ile człowiek jest gotów poświęcić dla innych (nr 39) i motyw przemiany bohatera (nr 41) — przemiana Raskolnikowa dokonuje się dzięki Soni.
Sonia Marmieładowa — dalej na polskimatura.pl