polskimatura.pl / Epoki / Romantyzm / Adam Mickiewicz / Adam Mickiewicz Samotność - tekst
📜 Romantyzm
Adam Mickiewicz Samotność - tekst
Tekst sonetu Samotność Adama Mickiewicza
Samotności! do ciebie biegnę jak do wody
Z codziennych życia upałów;
Z jakąż rozkoszą padam w jasno–czyste chłody
Twych niezgłębionych kryształów!
Nurzam się i wzbijam w myślach nad myślami,
Igram z niemi jak z falami,
Aż ostygły, znużony, złożę moje zwłoki
Choć na chwilę w sen głęboki.
Tyś mój żywioł; te jasnych wód szyby
Słodzą mi serce; zmysły zaciemniają mrokiem.
I za cóż znowu muszę na kształt ptaka–ryby,
Wyrywać się w powietrze, słońca szukać okiem?
I bez oddechu w górze, bez ciepła na dole,
Równie jestem wygnańcem w oboim żywiole!
[wiosna 1832]
Adam Mickiewicz, Do samotności, [w:] tegoż, Wiersze, Warszawa 1955.
.
Na korepetycjach online wspólnie omówimy lekturę, interpretację i konteksty — tak, żebyś świetnie poradził sobie na maturze. Indywidualnie, w Twoim tempie.