Charakterystyka epoki
Dwudziestolecie międzywojenne to krótka, ale niezwykle bujna epoka — czas odzyskanej niepodległości, optymizmu, eksperymentu i fascynacji nowoczesnością. Literatura eksplodowała różnorodnością: od radosnego skamandryckiego witalizmu po katastroficzne przeczucia.
To epoka awangardy — śmiałych eksperymentów z formą, językiem i obrazem poetyckim. Rozwijały się miasto, technika, kino; sztuka próbowała nadążyć za pędzącym światem.
Ramy czasowe i nazwa
Epoka trwała dokładnie tyle, ile pokój między wojnami: od 1918 (koniec I wojny, niepodległość Polski) do 1939 r. (wybuch II wojny). Nazwa „dwudziestolecie międzywojenne" wprost oddaje te dwie dekady między światowymi konfliktami.
Grupy i prądy
Życie literackie organizowały grupy poetyckie: Skamander (Tuwim, Wierzyński, Lechoń — poezja codzienności, witalizm), Awangarda Krakowska (Przyboś — „miasto, masa, maszyna") oraz nurt katastrofizmu (Czechowicz). W prozie — psychologizm, groteska i nowoczesny eksperyment.
Twórcy i lektury
Mity, motywy i symbole w tej epoce
Mity i archetypy w nowej, awangardowej formie — od Syzyfa po katastroficzne wizje.
Mitologiczna symbolika epok →
Wszystkie motywy i symbole →
Powtórz i sprawdź się
Testy z epok i lektur
Słownik pojęć literackich
Jak napisać wypracowanie
← Powrót do wszystkich epok