Josif Brodski - niepotrzebny władzy, potrzebny światu
Sylwetka Josifa Brodskiego
Interpretacja wierszy Josifa Brodskiego
Poeta między dwoma językami
Josif Brodski (1940–1996) pisał wiersze po rosyjsku, a eseje w dużej części po angielsku. Urodził się w Leningradzie, w 1972 roku został zmuszony do wyjazdu ze Związku Radzieckiego i resztę życia spędził w Stanach Zjednoczonych. W 1987 roku otrzymał Nagrodę Nobla. Jego losy — proces, zesłanie, wygnanie — opisuje osobna podstrona z sylwetką.
Czego szukać w jego wierszach
Rozmowy z tradycją. Brodski chętnie zwraca się do poetów dawnych epok i pisze tak, jakby rozmawiał z nimi ponad wiekami. W stylu Horacego jest dobrym przykładem: apostrofa do okrętu przypomina słynną odę Horacego, w której okręt staje się obrazem państwa, a antyczna forma służy mówieniu o ojczyźnie i o współczesności.
Czas i wygnanie. Wiele jego wierszy krąży wokół czasu, który zabiera wszystko poza językiem, i wokół losu człowieka wyrwanego z miejsca, w którym się urodził.
Wolność wobec władzy. Brodski nie pisał politycznych manifestów. Władza uznała go za groźnego właśnie dlatego, że pisał po swojemu, nie pytając jej o zgodę.
Brodski na lekcji
Brodskiego nie ma w wykazie lektur. Jego wiersze i biografia są jednak dobrym kontekstem do Herberta (postawa wobec władzy, rozmowa z antykiem) i do Horacego (poeta, który przetrwa w słowie). Wiersze czytamy w przekładzie, dlatego przy cytacie zawsze podaj tłumacza.
Josif Brodski na polskimatura.pl