Sofokles (ok. 496–406 p.n.e.) napisał ponad sto dramatów, z których zachowało się siedem. Wystarczyły, żeby na dwa i pół tysiąca lat ustalić, jak wygląda tragedia.
Jego bohaterowie nie giną dlatego, że są źli, ale dlatego, że są konsekwentni. Antygona i Kreon mają rację oboje — i właśnie dlatego kończy się to katastrofą.
▸ Więcej o autorze
Życie
Ateńczyk, żył w czasach największej świetności miasta i dożył jego klęski w wojnie ze Spartą. Nie był tylko poetą: pełnił funkcje publiczne, był skarbnikiem, a nawet strategiem — jednym z dowódców Aten.
Wielokrotnie zwyciężał w konkursach dramatycznych podczas Wielkich Dionizjów, częściej niż Ajschylos i Eurypides.
Zachowane tragedie
Dlaczego jest ważny
Konflikt tragiczny. Sofokles doprowadził do doskonałości sytuację, w której bohater musi wybrać między dwiema równorzędnymi racjami, a każdy wybór prowadzi do klęski. To wzorzec używany do dziś.
Reforma techniczna. Wprowadził trzeciego aktora i powiększył chór, co pozwoliło na bardziej złożoną akcję. Dzięki temu tragedia przestała być głównie śpiewem, a stała się dramatem.
Rzeczy, których zwykle się nie mówi na lekcji
- Był strategiem Aten — jednym z dziesięciu najwyższych dowódców wojskowych; funkcję tę pełnił razem z Peryklesem.
- Napisał ponad 120 sztuk, zachowało się siedem. Reszta znana jest tylko z tytułów i fragmentów.
- Król Edyp to wzorcowa tragedia analityczna — akcja polega na odkrywaniu tego, co już się wydarzyło.
- Podobno w sądzie bronił się, czytając własny dramat. Syn zarzucał mu starczą niepoczytalność; Sofokles przeczytał fragment Edypa w Kolonos i sprawę oddalono.
Powrót do epokiAntyk