Średniowiecze to epoka, w której centrum wszystkiego stanowił Bóg (teocentryzm). Człowiek postrzegał świat jako uporządkowaną hierarchię, a swoje życie — jako przygotowanie do wieczności. Sztuka i literatura służyły przede wszystkim celom religijnym i dydaktycznym: miały uczyć, jak żyć, by osiągnąć zbawienie.
Dominowała anonimowość twórców (dzieło tworzono „na chwałę Bożą", nie dla sławy) oraz uniwersalizm — wspólna kultura łacińska i chrześcijańska spajała całą Europę.
W Europie średniowiecze trwało od V wieku (upadek cesarstwa zachodniorzymskiego, 476 r.) do XV wieku (upadek Konstantynopola 1453 lub odkrycie Ameryki 1492). W Polsce początek wiąże się z przyjęciem chrztu w 966 r. Nazwa („wieki średnie") powstała później i początkowo miała wydźwięk pejoratywny — humaniści renesansu uznali tę epokę za „mroczny" okres między antykiem a odrodzeniem jego ideałów.
Średniowiecze wykształciło trzy główne wzorce osobowe (parenetyczne): asceta (św. Aleksy — wyrzeczenie i umartwienie dla Boga), rycerz (Roland — honor, wierność, męstwo) oraz władca (sprawiedliwy i pobożny). Obok nich rozwijały się charakterystyczne idee: memento mori (pamiętaj o śmierci), danse macabre (taniec śmierci) i ars moriendi (sztuka umierania).
W literaturze średniowiecza dominowały gatunki religijne i parenetyczne: pieśń (Bogurodzica), żywot świętego (hagiografia — Legenda o św. Aleksym), epos rycerski (Pieśń o Rolandzie), misterium i moralitet (dramat religijny) oraz kronika (Gall Anonim, Wincenty Kadłubek).
Motyw Hioba, danse macabre i toposy religijne — średniowiecze to kopalnia symboli wracających w późniejszej literaturze.